14 yaşında yatılı okumak üzere ailemden, kasabamdan, arkadaşlarımdan ayrıldım. Ondan sonra İzmir’de 14 kişilik, ODTÜ’de 6 kişilik, İstanbul’da dört kişilik odalarda yurt hayatım oldu. Ailemle bayramdan bayrama ve tatil zamanlarında görüşür oldum.
Benim yaratılışımdan mıdır nedir, yoksa zamanla mı o hale geldim bilemem, ama ben kavuşma ihtimali olmayan zamanlara özlem duymaz oldum. Adeta, koğuş ve oda arkadaşlarımı ailemin yerine koyup yaşayıp gittim.
Ne zaman ki, bayram veya tatil için aileye doğru yola çıkacağım. Otobüs bileti alınmış, seyahate birkaç gün kalmış, bendeki kavuşma özlemi kabarır, büyür büyür içime sığmaz hale gelirdi. Otobüsten inip otogarla ev arasındaki mesafede artık bu özlem taşar giderdi, yürümez, elimdeki bavulun yüküne rağmen adeta koşardım. Kavuşmak ne güzel bir duygudur…
İçinde kavuşma olmayan özlemleri sevmedim ben. Hayatın gerekleri ve imtihanları için zamanın değerini bilmenin mantığına inandığımdan olsa gerek, özlemleri kavuşmaya vesile de etmedim.
Tabii o yatılı günleri de geldi geçti. Bende evli barklı, çoluklu çocuklu ailenin reisi oldum. Hele bir de Denizli’ye, yani ana ve baba memleketine taşınınca özleyecek bişey de kalmadı derken ben, arada bir biraraya gelmeye başladığımız sınıf arkadaşlarımı özlediğimi fark ettim. Bi yatılı okuduğum İzmir Buca lisesi arkadaşlarım, bir de Cerrahpaşa 87 sınıf arkadaşlarım.
Geçtiğimiz hafta sonu CTF87 Denizli’de misafirim oldu. Onlara kavuşmadan önceki birkaç gün bende bir özlem başladı. Gün ve saatler azaldıkça bu özlem büyüdü de büyüdü. Tıpkı geçmişte yaşadıklarım gibi onlara kavuştuğumda artık taşıyordu.
Dolu dolu bir üç gün geçirdik. Bana diyorlar ki, sen yorulmak bilmez misin? Yukarıda anlatmaya çalıştım ya, insanın özlediklerine kavuşmasıyla orta çıkan motivasyonun ürettiği adrenalin yorgunluk nedir belli etmiyor. Yorgunluğu biriktirerek öteliyor. Mutluluğun yorgunluğu olur muymuş ya…
Honaz Kiraz Bahçeli evimde kahvaltıyla başlayan buluşma, Çal Bağ Yolu, Pamukkale, Pasvak, Kent Müzesi, Babadağlılar Alışveriş Merkezi, evleri ve çarşısıyla Buldan’ı gezerek devam etti. Tabii ki gala gecesi, böylesi bir özleme ve dostluğa yakışır şekilde olması gerektiği gibi yani muhteşemdi. O gece herkes çocuk, herkes genç, herkes arkadaş, herkes olması gerektiği gibi yani kendisiydi. Ne gece bitmek bildi, ne sohbet. Mutlulukla huzurun iç içe geçtiği böylesi bir ortam bir daha ne zaman yaşayacağız kim bilir, insan bitsin ister mi hiç.
Onların memnuniyeti beni onlardan daha çok memnun etti. Dedim ki kendi kendime ben bunu her yıl tekrarlayayım. Bakalım göreceğiz…
Her bir katılımcı arkadaşıma ayrı ayrı teşekkür ederim. Sizleri her buluşmada daha yakından tanımanın hazzını yaşıyorum. Beklentisiz, yargılamasız, olduğu gibi davranarak, karşısındakinin de öyle olmasını sağlayan sınıf buluşmaları ortamını çok seviyorum. Kendisi de bir Cerrahpaşa mezunu olan eşim Oya’ya ev sahibesi olarak ayrıca teşekkür ederim. Adana buluşmasını şimdiden iple çekiyorum.
Kalın sağlıcakla,
Nasıl diyorduk; öptüm yanacıklarınızdan…
